از روايت چنين برمىآيد ، خوابى كه امام ( ع ) به عبداللّه بن جعفر و يحيى بن سعيد از آن خبر داد ، بجز خوابى بود كه حضرت در مدينه ديد و غير از خوابى بود كه آن را براى برادرش محمد حنفيه ، باز گفت . به دليل اين كه از ذكر جزئيات آن خوددارى كرد و يادآور شد كه آن را نه به كسى گفته است و نه خواهد گفت . پوشيده نماند كه اين دو خواب اخير از خواب‌هاى سه گانه به صراحت بيان مىكند كه فرمان رسول خدا ( ص ) مربوط به رفتن به عراق بوده است و نه به اصل خروج تنها . زيرا امام ( ع ) فرمان رسول خدا ( ص ) را در پاسخ محمد حنفيّه ، عبداللّه بن جعفر و يحيى بن سعيد يادآور شد كه وى را از رفتن به عراق منع مىكردند . وحشت حكومت اموى از خبر خروج امام ( ع ) ابن قتيبه دينورى نقل مىكند كه عمروبن سعيد بن عاص ، والى مكّه ، هنگام شنيدن خبر خروج امام حسين ( ع ) از مكّه مكرّمه گفت : بر همهء شترهاى ميان زمين و آسمان سوار شويد و او را بجوييد ! » مردم از اين سخن وى اظهار شگفتى مىكردند و در جست‌وجوى حضرت برآمدند ، ولى او را نيافتند ! « 1 » ولى اين خبر از جهتى مورد ترديد است ، زيرا به لحاظ تاريخى ثابت شده است كه هرچند امام ( ع ) سحرگاهان و يا اوايل بامداد از مكّه بيرون رفت ، ولى حركت وى پنهانى نبود . چرا كه در شب هشتم ذى حجّه خطبهء مشهورش را ايراد كرد و طى آن فرمود : هركس در راه ما آهنگ جان‌فشانى دارد و آرزومند ديدار پروردگار خويش است ، با ما بكوچد و من به خواست خداوند بامدادان رهسپار خواهم گشت . « 2 » بنابراين خبر هنگام خروج امام ( ع ) پيش‌تر ، يعنى در همان شبى كه در اواخر شب يا اوايل صبح آن خارج شد ، در مكّه پخش شده بود . طبيعى بود كه حكومت اموى در مكّه نيز هنگام حركت را دست كم از راه جاسوس‌ها و خبرچين‌هايش ، همانند ديگر مردم بداند .

--> ( 1 ) - الامامة و السياسة ، ج 2 ، ص 3 ؛ العقد الفريد ، ج 4 ، ص 377 . ( 2 ) - مثيرالاحزان ، ص 41 ؛ اللهوف ، ص 25 .